ေလ၀င္ေလထြက္ဆိုလို႔ ventilator မွထြက္သည့္ေလသာရွိသည့္ သေဘၤာ၀မ္းထဲ၌ တျဖန္းျဖန္း ပြင့္ထြက္ေနတဲ့ မီးပြားေတြၾကားမွာ က်င့္သားရေနတဲ့မ်က္လံုးက ကန္းသြားမွာကို မေၾကာက္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ အလုပ္အေပၚ အာ႐ံုစိုက္ေနမိသည္။ ထို႔အျပင္ တစ္ကိုယ္လံုးရွိ ေခၽြးေတြကလည္း အက်ႌတထည္လံုး ေရေတြစြတ္ထားသလို စိုရႊဲလို႔ေန၏။ ဒီေန႔အတြက္ ေန႔တြက္စာအျပင္ အခ်ိန္ပိုေလးပါ ဆင္းခြင့္ရဖို႔ foreman ေတြျမင္ေအာင္ တေနကုန္ ႀကိဳးစားလုပ္ျပခဲ့ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ယခုလုပ္တဲ့ သေဘၤာဆီတိုင္ကီ၀န္းက်င္နားတြင္ safety အျပည့္ရွိေသာ္လည္း လုပ္ရဲသူက ရွား၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း က်ေနာ့္အား အခ်ိန္ပိုဆင္းခြင့္ ေပးသည္လားမသိ။
က်ေနာ့္အေနနဲ႔က တစ္ေန႔ကို အလုပ္ခ်ိန္၂၄နာရီဆိုလွ်င္လည္း လုပ္ဖို႔အသင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္ဒီကိုေရာက္လာဖို႔ အေမက က်ေနာ္တို႔မိသားစုအိမ္ေလးကို ေပါင္ႏွံလို႔ လႊတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ အေမကေတာ့ သိပ္လႊတ္ခ်င္လို႔ရယ္ မဟုတ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ခ်င္မိျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အဲဒီကျပန္လာၾကတဲ့ ကိုေရႊဗမာမ်ားက သူတို႔သည္ ထိုႏိုင္ငံတြင္ ဘယ္လိုဘယ္ပံုေငြရွာလို႔ သူေဌးေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး အလုပ္လုပ္ခဲ့ေၾကာင့္ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ ေျပာျပတတ္ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ အလုပ္သမားေခၚတဲ့ ေအးဂ်င့္ေတြကလည္း စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ရတာ လူသက္သာသလို အခြင့္အေရးလည္း အမ်ားႀကီးရႏိုင္ေၾကာင္း ရႊန္းရႊန္းေ၀ ေျပာခဲ့ၾကသည္။ အခုေတာ့ သူတို႔စကားေတြ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုသည္မွာ က်ေနာ့္ကိုယ္ေတြ႔ေတြက သက္ေသျပေနေပၿပီ။ ျမန္မာေဟ့ဆိုလွ်င္ ၾကည့္ေသာမ်က္လံုးမ်ားက အေရာင္တမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္သည္။ မွန္းခ်က္ႏွင့္ႏွမ္းထြက္ မကိုက္သည့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာေနလွ်င္ေတာ့ မ်ားလွေခ်သည္။ ဒါေတြအားလံုးကို ေအာင့္အီးသည္းခံကာ က်ေနာ္တို႔အိမ္ေလးကို ျပန္ေရြးႏိုင္ရန္ က်ေနာ္အစြမ္းကုန္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနသည္။
Alarmသံျမည္လာၿပီးေနာက္ အခ်ိန္ပိုအလုပ္ခ်ိန္ေစ့ေသာအခါ အနားတြင္အသင့္ခ်ထားေသာ ေရဗူးကိုယူ၍ ေရတ၀ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ တေနကုန္တေနခန္း အပူထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ရေသာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္းသို႔ ေရထည့္လိုက္သည့္အခါတိုင္း လူမွာအေငြ႔ေတြပင္ ပ်ံတက္သြားသလို ခံစားရ၏။ ေရေတာ့ က်ေနာ္ႀကိဳးစားေသာက္မွ ျဖစ္မည္။ ႏို႔မို႔ မိမိအရည္ျပားေတြအျပင္ ခႏၶာကိုယ္တြင္းမွ ကလီစာေတြပါ မီးကင္ထားသလို ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ဒီလိုအလုပ္ၾကမ္းေတြမို႔လို႔လည္း ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကိုသာ ေခၚခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အလံုပိတ္ထားေသာ သေဘၤာအခန္းေတြထဲတြင္ ၀ရိန္ေငြ႔ေတြကိုသာ႐ွဴ႐ႈိက္လို႔ အသက္ရွင္ေနသည့္ဘ၀ႏွင့္ ျပန္ရမယ့္အခေၾကးေငြက ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ မဆိုစေလာက္သာ။ စကၤာပူေဒၚလာ ၇၅၀ဆိုတာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၀င္ေငြနဲ႔ ျပန္တြက္ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္စရာ ေကာင္းသလိုလိုပင္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အခြန္ေဆာင္ရတာ ၁၀ရာခိုင္ႏႈန္း ျပန္ႏုတ္လိုက္လွ်င္ က်န္တဲ့ေငြက စားတာေသာက္တာ၊ လမ္းစရိတ္တို႔ႏွင့္ အိမ္ကိုေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပို႔ေနရသည့္ အေျခအေန။
မိမိအလုပ္ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းေနရင္း တဖက္အခန္းထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ေနရာမွ ထြက္လာေသာ ကိုေအာင္ႀကီးကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
“ဆရာေအာင္လည္း ဒီေန႔ OT ပဲကိုး”
“ဟုတ္တယ္ေဟ့.. ငါလည္း အေသၿဖဲေနရတယ္”
“ၾကည့္လုပ္ဆရာ… ေဘာ္ဒီကိုလည္း ျပန္ကာအံုးေနာ္”
“မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ.. ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ အိမ္စရိတ္အတြက္က မလြယ္ဘူး။ အငယ္ေကာင္ေလးက ဒီႏွစ္ ေက်ာင္းစထားရေတာ့မွာေလ”
ဟူးကနဲသာ သက္ျပင္းခ်မိေတာ့သည္။ ေျပာမယ့္သာေျပာေနတာ ကိုေအာင္ႀကီးအလုပ္က က်ေနာ့္အလုပ္ထက္ က်န္းမာေရးကို ပိုထိခုိက္ေစသည္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ကေရာသူနဲ႔ သိပ္မျခားလွေပ။ က်ေနာ္က MIG ဟုေခၚေသာ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓာတ္ေငြ႔အသံုးျပဳၿပီး လုပ္ရေသာ ၀ရိန္အမ်ိဳးအစား။ ကိုေအာင္ႀကီးက ကာဗြန္ေခ်ာင္းေတြကို ေရွာခ့္႐ိုက္လို႔ သံထည္ေတြကို လုိသလိုစားထုတ္ရေသာ Gauging သမားတစ္ေယာက္။ သူအလုပ္လုပ္ၿပီဆိုလွ်င္ ေလထဲတြင္ကာဗြန္စေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည္။ mask ေတြဘယ္လိုပဲခံခံ အလုပ္သိမ္းလို႔ ႏွာေခါင္းကိုႏႈိက္ၾကည့္လွ်င္ ကာဗြန္ၾကပ္ခိုးႏွင့္ မဲမဲအရာမ်ား ျမင္မေကာင္းေအာင္ ထြက္လာတတ္သည္။ ၀ရိန္မီးကို က်င့္သားရၿပီးျဖစ္တာေတာင္ ရံဖန္ရံခါ မ်က္လံုးထဲက မ်က္ရည္ပူမ်ား အဆက္မျပတ္က်တတ္လို႔ အလုပ္မဆင္းႏိုင္သည္အထိ ျဖစ္ရသည္။ အလုပ္စ၀င္ခါစကေတာ့ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးကို ႀကံဳလိုက္ရတဲ့အခါ ဆက္မလုပ္ေတာ့ပဲ အိမ္ျပန္ေျပးရင္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးမိေသးသည္။ ေနာက္.. ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိမို႔ ဇြတ္တိုးဆက္လုပ္ခဲ့သည္။
ေတြးရင္းနဲ႔ ပစၥည္းေတြသိမ္းၿပီး Time Card ႐ိုက္ကာ အလုပ္မွစီစဥ္ေပးေသာကားျဖင့္ အေဆာင္သို႔ျပန္ခဲ့သည္။ ထိုဖယ္ရီကားေပၚ ခုန္တက္တဲ့အခါတိုင္း ျမန္မာျပည္မွ ၀က္တင္တဲ့ ကားႀကီးေတြကိုသာ ေျပးသတိရတတ္သည္။ ၀က္ေတြ႕ကိုေတာ့ သတ္ဖို႔တင္သည္။ က်ေနာ္တို႔ကိုေတာ့ ၀ေအာင္တန္ေအာင္ခိုင္းဖုိ႔ တင္သည္။ အသတ္ခံရတာထက္စာရင္ ေတာ္ေသးသည္ဟု ေျဖေတြးရမလိုလို။ ကားေပၚတြင္လည္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ေတြ အိႏၵိယကုလားေတြႏွင့္ အျပည့္ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ္တို႔နဲ႔မျခား ဇာတ္တူသားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ ကၽြန္ခ်င္းတူတူ နည္းနည္းသာတယ္ေျပာရမည္။ က်ေနာ္တို႔မေရာက္ခင္ကတည္းက ဒီမွာကၽြန္လာခံေနေတာ့ ကၽြန္ေလာကတြင္ ေနရာေကာင္းရေနေသာ ကၽြန္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ထိုေရာက္ႏွင့္ေသာကၽြန္မ်ားထဲတြင္ ဘဂၤလားကၽြန္မ်ားက သေဘာထားဆိုးၾကသည္။ ဒင္းတို႔က ဘယ္တုန္းတည္းက ဗမာဆိုလွ်င္ ၾကည့္မရသည္မသိ။ အခြင့္ႀကံဳတိုင္း ဖိႏွိပ္ခိုင္း၍ သူေဌးေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ျပတတ္သည္။
က်ေနာ္တို႔ ဘိုးေဘးမ်ားလက္ထက္တုန္းကေတာ့ ကုလားဆိုတာမ်ိဳးက ေခ်းက်ဳံး၊ ေသးက်ံဳး၊ လန္ခ်ားဆြဲ စသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္လာခံၾကရသည္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ထက္တြင္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုသို႔ လွည့္လည္ ကၽြန္ခံၾကရသည္။ ထိုအျဖစ္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲတြင္ ကံတူလို႔ အက်ိဳးေပးတူၾကေသာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ ထိုထက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ လက္ငင္းသတင္းေတြကလည္း ရွိေသးသည္။ လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္က yard ထဲတြင္ ကရင္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္သည္ ဘဂၤလားတစ္ေကာင္အား ထိုးႀကိတ္မႈျဖင့္ ဂိုဏ္းစတားႏွင့္ေလဆိပ္အထိ ခ်က္ျခင္းပို႔ကာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခြင့္ ျပဳလိုက္သည္။
ရန္ျဖစ္ရသည့္အေၾကာင္းမွာ ထိုဘဂၤလားက ဖုန္းဇာတ္လမ္းမွ အရင္းျပဳၿပီး ျမန္မာအိမ္ေဖာ္မတစ္ေယာက္ႏွင့္ လစဥ္ ဟိုတယ္တြင္ စခန္းသြားေနေၾကာင္း ထိုကရင္အား ေျပာျပသည္။ ထိုကရင္လည္း တအံ့တၾသျဖင့္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို ေအာင့္အီးနားေထာင္ေနရာမွ ထိုျမန္မာအိမ္ေဖာ္မရဲ႕ နာမည္ႏွင့္အသက္ကို ေမးလိုက္ေသာအခါ ဒီႏိုင္ငံတြင္ပင္ အိမ္ေဖာ္လုပ္ေနေသာ သူ႔ညီမအရင္း၏ နာမည္ႏွင့္အသက္ပါတူေနသျဖင့္ စိုးရိမ္သြားမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကုလားအား အခ်ိဳသပ္၍ ပံုရွိလွ်င္ျပရန္ ေတာင္းလိုက္ေသာအခါ ထိုကုလားက သူ႔ဖုန္းျဖင့္မွတ္တမ္းတင္ထားေသာ ဟိုတယ္တြင္းပံုမ်ားကို ထိုကရင္အား အားပါးတရျပေလသည္။ ထိုကုလားျဖင့္ ေပ်ာ္ျမဴးေနေသာ အႏွီးသူငယ္မမွာ ကရင္၏ ညီမအရင္းေခါက္ေခါက္ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ ကရင္လည္းစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ထိုကုလားအား ႏွာေခါင္း႐ိုးက်ိဳးလို႔ မ်က္စိတဖက္မွ ေသြးက်တဲ့အထိ ထိုးေလသည္။ ကံေကာင္းသည္မွာ ကုမၸဏီက နာမည္ပ်က္မည္စိုးသျဖင့္ အထိုးခံရတဲ့ ကိုေရႊကုလားကို ေက်နပ္ေအာင္ေငြေပး၊ ေဆးကုလုပ္ၿပီး ကရင္အားေစာေစာျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ကရင္လည္း ဒီႏိုင္ငံတြင္ ႀကိမ္ဒဏ္သို႔မဟုတ္ ေထာင္အနည္းဆံုးေျခာက္လက်ႏိုင္သည္။ က်န္ရစ္ေသာ သူ႔ညီမကေတာ့ ဘယ္လိုဆက္ စခန္းသြားအံုးမည္ မသိေပ။
အေဆာင္ေရွ႕ေရာက္လို႔ ကားရပ္တာနဲ႔ ကားေပၚမွ အေျပးဆင္းကာ အခန္းထဲ၀င္လို႔ အ၀တ္အစားပင္ မလဲႏိုင္ေသးပဲ ညစာအတြက္ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရသည္။ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းဟင္းခ်က္ရန္အတြက္ေနရာက လက္ရွိအေဆာင္ရွိလူႏွင့္ မေလာက္ငသျဖင့္ ကိုယ္ကဦးေအာင္ေနရာယူၿပီး ခ်က္ျပဳတ္မွ ညစာကို ကိုးနာရီေလာက္စားျဖစ္သည္။ ၀က္သားခ်က္ေသာေန႔တြင္မွာေတာ့ ကိုယ့္မီးဖိုနား မီးဖိုလုရန္ ဘယ္ဘဂၤလားမွ မကပ္၀ံ့ၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ မီးဖိုလာမလုေစရန္ ကိုယ္ကပဲ ၀က္သားေန႔တိုင္းစားရမလိုလိုပင္။
စားေသာက္ၿပီးေသာအခါ ဖုန္းမွသြင္းထားေသာ သီခ်င္းေလးမ်ားနားေထာင္လို႔ မိမိႏွင့္ အခန္းေဖာ္လည္းျဖစ္၊ ကုတင္အတူအိပ္ဖက္လည္းျဖစ္ေသာ ကိုေအာင္ႀကီးႏွင့္ ႏွစ္ဦးပိုင္နန္းေတာ္ ႏွစ္ထပ္ကုတင္ေပၚတြင္ သူကအေပၚအထပ္တြင္အိပ္၊ က်ေနာ္ကေအာက္အထပ္တြင္အိပ္လို႔ မိန္႔မိန္႔ႀကီးစံျမန္းကာ ျမန္မာျပည္မွ မိမိတို႔၏ ေရွးေဟာင္းျဖစ္ရပ္မ်ားကို ျပန္လည္တူးစြရင္း အျပန္အလွန္ေျပာျပ အလြမ္းေျဖၾကရသည္။ ကိုေအာင္ႀကီးေျပာျပေနက် အေၾကာင္းေတြထဲတြင္ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းက ညတိုင္း အမုန္းနားေထာင္ရသည္။ သူေျပာျပေနတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေလသံေတြကို နားရည္၀လာေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ သူ႔ေနရာကိုေရာက္ၿပီး ခံစားရသလိုပင္ ျဖစ္မိသည္။
“ငါ့သားအႀကီးေကာင္က ေအးတယ္ကြ.. စကားေျပာရင္ မပြင့္တပြင့္နဲ႔.. ႐ုပ္ကေတာ့ ငါ့အတုိင္းပဲ လန္းတယ္ေပါ့ကြာ”
“ေတာ္ပါ ကိုေအာင္ႀကီးရာ အကိုသားေခ်ာတယ္ေျပာခ်င္ေျပာပါ။ အကို႔႐ုပ္ႀကီးလန္းတယ္ေတာ့ ထည့္ေျပာမေနပါနဲ႔။ ဒီေလာက္ ၀ရိန္အပူေတြမိေနတဲ့ ဘဲကင္လိုအသားအရည္က ဘယ္လိုလုပ္ ေခ်ာလာေတာ့မွာလဲ”
က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ ကိုေအာင္ႀကီးက တဟားဟားရယ္လို႔ အငယ္ေကာင္အေၾကာင္းပါ ဆက္ေျပာျပန္သည္။
“ေနာက္တာပါကြာ.. ငါ့သားအငယ္ေလးက်ေတာ့ ဉာဏ္ထက္မယ့္ပံု။ စကားကလည္း ေျပာတတ္သလားမေမးနဲ႔ေဟ့.. သူ႔အဘြားကဆို သူ႔ကိုအသည္းစြဲပဲ။ အငယ္ေကာင္ေလး ေမြးၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ အဲဒီေယာကၼႀကီးကင့ါကို အျမင္ၾကည္လာတာ။ ဒီေကာင္က နိမိတ္ေကာင္းတဲ့ေကာင္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဒီသားႏွစ္ေကာင္ လူလူသူသူျဖစ္တဲ့အထိ ငါႀကိဳးစားရမွာပဲ”
“အင္း.. ႀကိဳးစားတာလည္း ႀကိဳးစားၾကတာေပါ့အကိုရာ။ က်န္းမာေရးထိေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔တာတိုေျပးေနရေတာ့ ၾကာရင္မလြယ္ဘူး”
“လတ္တေလာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေသးဘူး ငါ့ညီရာ။ ဒီ၀ဋ္ေႂကြးက ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ကိုယ္ပဲေလ။ ဒို႔ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ျပန္ၿပီးအေျခတည္ႏိုင္ဖို႔က ေရလိုတာကိုး။ ဒီေတာ့ ငါတို႔ရသေလာက္ေတာ့ လုပ္ေနရအံုးမွာပဲ”
ကိုေအာင္ႀကီးရဲ႕ စကားသံအဆံုးမွာ သူေရာက်ေနာ္ပါ တဒဂၤတိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ ကိုယ့္အေရးနဲ႔ကုိယ္ေတြမို႔ အေတြးေတြကလည္း ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔အတူ ေဒြးေရာရွက္တင္ ျဖစ္ေနၾကသည္ေပါ့။ ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္လည္းနီးလာေခ်ၿပီ။ အေမတရားစခန္း၀င္ခါနီး ေငြေလးလည္း အမွီပို႔လိုက္ခ်င္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာညီေလးကလည္း လည္ခ်င္ပတ္ခ်င္၊ ၀တ္ခ်င္စားခ်င္ရွာမည္။ ဒါေၾကာင့္ေနာက္ရက္ေတြလည္း foreman ေတြျမင္သာေအာင္ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားရေပလိမ့္အံုးမည္။ ေၾသာ္.. ေငြ.. ေငြ.. အခ်ိန္တိုင္းမွာ သူ႔ကိုဖိတ္ေခၚေနႏိုင္ဖို႔က ဒီအရပ္ဒီေဒသမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔လိုေကာင္ေတြအတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ပဲ လဲခြင့္ရႏိုင္မယ္ေလ။ ေရႊျပည္ႀကီးကေန ပညာေတြသိပ္တတ္လို႔ လာၾကတဲ့သူေတြလည္း က်ေနာ္တို႔ေရွ႕တင္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခံေနရတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ စိတ္ဖိစီးခံရမႈခ်င္း မကြာလွဘူးေပါ့။ အေတြးထဲ ေျမာေနခိုက္…
“ေဟ့ေရာင္.. သၾကၤန္နီးလာေတာ့ မင္းေကာင္မေလးကို သတိမရဘူးလား” လို႔ ကိုေအာင္ႀကီးက လွမ္းေမးသည္။ သူလည္း သူ႔မိန္းမကို သတိရေနရင္းက က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကို က်ေနာ္သတိရေအာင္ စကားစေပးသည္လား မသိ။ ဟုတ္ပါသည္။ က်ေနာ့္မွာလည္း ႏွလံုးသားထဲက ခ်စ္ရတဲ့ခ်စ္သူ ရွိေနေသးသည္ေလ။ အေတြးေတြထဲအၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ သူမမ်က္ႏွာေလးသည္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြၾကားထဲက ျပန္ျမင္ေယာင္လိုက္တိုင္း ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ ၀င္းပေနတတ္သည္။ က်ေနာ္အိပ္မက္ေတြမွာ သူကညတိုင္းလိုလို သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေလးနဲ႔ ၿပံဳးေနတတ္သည္။ မိသားစုအတြက္ ခိုင္မာတဲ့ဘ၀တစ္ခု အျမန္တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ၿပီးေတာ့ သူမနဲ႔ အျမန္နီးခ်င္တဲ့စိတ္၊ အဲဒီစိတ္ေတြေၾကာင့္လည္း ဒီကိုေရာက္လာခဲ့ရသည္။ သူမကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ သေဘာထားဆႏၵေတြအတြက္ ဘာမွ်မကန္႔ကြက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ဒီကိုလာမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာစြာသိရတဲ့ေန႔က သူမကိုအဲဒီကိစၥေျပာျပေတာ့ သိမ့္ကနဲတုန္သြားၿပီး ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ငိုခ်လိုက္တဲ့ သူမရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြဟာ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေလးေပၚမွာ လႈိင္းထန္သြားခဲ့ရသည္။ တသက္တာနီးခြင့္ရဖို႔ ခဏတာခြဲခြာမႈအတြက္ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ပါေစ ခ်စ္သူ။
“ဟေကာင္.. ငါေမးတာေရာ ၾကားရဲ႕လား။ ေကာင္မေလးအေၾကာင္းလည္း ေမးလိုက္ေရာ အသံပါတိတ္သြားတာပဲ”
“ေဆာရီးအကိုရာ.. က်ေနာ္လည္းအေတြးလြန္သြားတယ္”
“ငါသိပါတယ္ကြာ.. ဒါေၾကာင့္ မင္းကိုဆက္မေမးပဲ ေစာင့္ေနတာ။ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်သံၾကားၿပီမွ ထပ္ေမးလိုက္တာ။ ဘာမွသိပ္ေတြးမေနနဲ႔ ငါ့ညီေရ။ ငါတို႔မွာ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာေနဖို႔ လိုေသးတယ္။ ဒီေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ အိပ္ဖို႔သာျပင္ဆင္ေပေတာ့ ”
“ဟုတ္ကဲ့အကို က်ေနာ္လည္း အခုအိပ္ေတာ့မယ္။ က်ေနာ္မီးထပိတ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္”
“ေအး.. ေအး.. ဘုရားလည္းရွိခိုးၿပီးမွ အိပ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့” ဆိုၿပီး က်ေနာ္က မီးထပိတ္လိုက္သည္။
ကိုေအာင္ႀကီးဆီမွ ဘုရား၀တ္ျပဳသံ သဲ့သဲ့မွ်ၾကားၿပီး က်ေနာ္လည္း ဘုရား၀တ္ျပဳကာ အိပ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ အိပ္ခါစ မ်က္လံုးစမွိတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာင္ ၀ရိန္မီးေတြက တဖြားဖြားႏွင့္ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနေသးသည္။ ေန႔စဥ္ထိေတြ႔ေနရတဲ့ အလုပ္ဆိုေတာ့လည္း အၿမဲလႊမ္းမိုးေနတတ္သည္ေပါ့။ ဒီ၀ရိန္မီးေတြ တဖြားဖြားနဲ႔ ေတာက္ေလာက္ေနသလို က်ေနာ္တို႔ႏွလံုးသားထဲက သမုဒယမီးေတြကလည္း တဖြားဖြားေတာက္ေလာက္ေနသမွ် ဒုကၡပင္လယ္ေတြထဲ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ကူးခတ္ေနၾကရအံုးမွာေပါ့ေလ။ ထိုအခိုက္ အေမ့ရဲ႕ဘုရားရွိခုိးၿပီး ေမတၱာပို႔ေနၾက အသံေလးၾကားေယာင္မိသလိုလို ခံစားရၿပီး ႏွလံုးသားက ခဏတာၿငိမ္၀ပ္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္… ဆႏၵလြန္အိပ္မက္ေတြထဲ ကူးခတ္ျဖစ္သည္ေပါ့။
…………………………………………………………….
Shipyard ေတြထဲကို မနက္၇နာရီထိုးၿပီဆိုတာနဲ႔ ၀င္ရတာမို႔ အေဆာင္မွ ရွိသမွ် အလုပ္သမားအကုန္လံုးဟာ မနက္၆နာရီတည္းက စုစု႐ံုး႐ံုးနဲ႔ အေဆာင္ေရွ႕တန္းစီလို႔ ႀကိဳပို႔ကားကို ေစာင့္ၾကရသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ထိုနည္း၎မို႔ ကားေစာင့္ရင္း အသင့္ေဖ်ာ္လာေသာ ေကာ္ဖီမစ္ကိုေသာက္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ yard ထဲေရာက္ေတာ့ Time card ႐ိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိလုပ္ငန္းခြင္ရွိရာ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေနေသာ သေဘၤာဆီသို႔ ခပ္သြက္သြက္သြားရသည္။ မိမိထက္ ေစာလ်င္စြာေရာက္ေနတတ္ေသာ foreman ေတြျမင္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ရန္ ျပင္ဆင္ျပၾကရသည္။ ဒါမွ သူတို႔ၾကည္ျဖဴမွာေပါ့။
မိမိတို႔အသံုးျပဳမည့္ ပစၥည္းပစၥယမ်ား အသင့္ျဖစ္ေသာအခါ ၁၀မိနစ္ခန္႔ safety နဲ႔ပက္သက္သည္မ်ားကို Yard ထဲမွာ safety officer မ်ားက ထပ္မံမွာၾကားၾကသည္။ ထိုေနာက္တြင္ မိမိႏွင့္ဆိုင္ရာ သေဘာၤမ်ားေပၚသို႔ တက္ကာ အလုပ္လုပ္ၾကရေတာ့သည္။ မိမိႏွင့္ ကိုေအာင္ႀကီးက သေဘၤာတစ္စီးတည္း အလုပ္လုပ္ရသည္ဆိုေတာ့ သေဘၤာေပၚတက္ရန္ foreman ကို လွမ္းသတင္းပို႔လိုက္သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္က ဦးစြာသေဘၤာေပၚတက္ၿပီး လုပ္ကြက္မ်ားကို စစ္ေဆးကာ မိမိတို႔အား အလုပ္လုပ္ရန္ေနရာ ခ်ေပးေလ့ရွိသည္။ သူက OK ဟု အခ်က္ျပေသာအခါ သေဘာၤကုန္းပတ္ေပၚအရင္တက္၍ ထိုမွတဆင့္ ၀မ္းထဲသို႔ Man Hole အေပါက္ေတြမွတဆင့္ ၀င္လာခဲ့သည္။
ဒီေန႔ေတာ့ ကိုေအာင္ႀကီးနဲ႔ က်ေနာ္တခန္းတည္း အတူတူ ၀ရိန္ေဆာ္ရမည္မို႔ ေလစုပ္ပန္ကာသံေတြ၊ ၀ရိန္ေဆာ္တဲ့အသံေတြ၊ တဖက္ခန္းမွ ထု႐ုိက္သံေတြ ဆူညံေနေပေတာ့မည္။ သူေရာ က်ေနာ္ပါ လိုအပ္သည္မ်ား ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ ထိုအခိုက္ foreman က ေလစုပ္ပန္ကာ လာပို႔မည္ ရသေလာက္ေလးပဲ ၀ရိန္ေဆာ္ထားႏွင့္ၾကဟု လာေရာက္မွာၾကားသည္။ ေလစုပ္ပန္ကာမရွိပဲ ႏွစ္ေယာက္၀ရိန္ေဆာ္လွ်င္ အေငြ႔ေတြႏွင့္ အသက္႐ႈက်ပ္ၿပီး ေသဖို႔သာရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္က“အလုပ္မလုပ္ဘူးဗ်ာ” ဆိုၿပီး သေဘၤာခန္းထဲ ထိုင္မည္ျပဳသည္။ ထို foreman ကုလားေတြက သူတို႔အလုပ္ၿပီးဖို႔ေလာက္သာ ၾကည့္တတ္သည္။ တကယ္တမ္း မိမိတို႔ကို သိပ္ညွာသည္ဆိုတာ မရွိေပ။
ကိုေအာင္ႀကီးကေတာ့ မိမိတို႔အား ကုလားစိတ္ခုမည္စိုးသျဖင့္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္ ၾကရေအာင္ဆိုကာ..
“လာပါကြာ မင္းေရာငါေရာ ညက အေအးမိလို႔ ႏွားေခါင္းေတြပိတ္ေနတာပဲ။ အနံ႔သိပ္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး” ဆိုၿပီး ရီစရာေျပာကာ အခန္းထဲ၀င္လာၾကသည္။ တကယ္လည္း ႏွာမႊန္ေနသျဖင့္ ႏွာေခါင္းေတြ ပိတ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ သိပ္မဆိုးလွဟုဆိုကာ နည္းနည္းပါးပါးလုပ္ရန္ ျပန္ဆင္လိုက္သည္။
“ဒါဆို ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ.. က်ေနာ္အရင္အလုပ္လုပ္ႏွင့္မယ္။ အကိုက က်ေနာ့္ကိုခဏေစာင့္ေပး။ က်ေနာ္ၿပီးေတာ့မွ အကိုကနည္းနည္းလုပ္ေပါ့”
“အိုေက.. ျဖစ္တယ္။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဲ လုပ္ၾကတာေပါ့” ဟုေျပာကာ ေဘးတြင္ရွိေသာ ပံုးအလြတ္တစ္လံုးကို ေမွာက္ကာ ထိုင္ေနသည္။
မိမိတို႔အခန္းထဲတြင္ ညဆိုင္းမွ အလုပ္လုပ္သြားၾကေသာ Fitter မ်ားမွ သူတို႔၏ လုပ္လက္စ Acetylene Gas ပိုက္မ်ားကို လံုေအာင္ပိတ္မသြားၾကေသာေၾကာင့္ ထိုဓာတ္ေငြ႔မ်ားသည္ အခန္းထဲတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနသည္။ ထိုအခ်င္းအရာကို က်ေနာ္တို႔၏ ႏွာေခါင္းမွ အနံ႔ေကာင္းစြာ ခံစားလို႔မရခဲ့သျဖင့္ သတိမမူမိၾကေပ။ က်ေနာ္၀ရိန္စေဆာ္ေဆာ္ခ်င္း ကိုေအာင္ႀကီးက ဂတ္စ္ပိုက္ကို ျမင္သြားၿပီး “ဟာ.. ေနဦး” ဟု လွမ္းတားသံကို ႐ုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရသည္။ ဒါေပမယ့္ လက္က၀ရိန္ေဂါက္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရမည့္ သံထည္ေပၚ ခ်မိၿပီး မီးေတြပြင့္ထြက္သြား၏။ ၀ုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲသံႏွင့္အတူ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းေလးထဲ မီးခုိးေတြ အူလႈိင္လို႔သြားေတာ့သည္။
……………………………………………………………
သၾကၤန္က်ၿပီတဲ့…။
ညကရြာထားသည့္ မိုးေၾကာင့္ထင္သည္။ အိမ္ေရွ႕ပိေတာက္ပင္ႀကီးမွ အပြင့္ေတြ၀ါထိန္ေနေအာင္ ျမင္ေနရ၏။ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ပိေတာက္ပန္းရနံ႔ေတြ၊ ေျမသင္းနံ႔ေတြနဲ႔အတူ ေလေျပကေလးကလည္း ေအးျမျမရွိလွသည္။ အဆိပ္ေငြ႔ေတြကို ေန႔စဥ္႐ႈရွိဴက္လို႔ ကာလရွည္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့ရတဲ့က်ေနာ္က ဒီလိုသဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးကို တမ္းတမ္းတတ ငတ္မြတ္ေနတာ ၾကာလွပါေပါ့။ အေမက တရားစခန္းမ၀င္ခင္ အငယ္ေကာင္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို အိမ္မွာေကာင္းေကာင္းေနဖို႔ မွာရစ္သည္။ က်ေနာ္ကလည္း ညီေလးအတြက္ေရာ က်ေနာ့္အတြက္ပါ စိတ္ခ်ဖို႔ အေမ့ကိုေျပာရသည္။ အႀကိဳေန႔မနက္တြင္ ညီေလးနဲ႔အတူ လမ္းထိပ္က ေရပက္မ႑ပ္ကို လာခဲ့သည္။ လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ခါနီးေသာ္ ညီေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ မ႑ပ္ရွိရာသို႔ အေျပး၀င္သြားသည္။ မ႑ပ္ထဲတြင္ ကိုေအာင္ႀကီး သားႏွစ္ေကာင္၏ ဆူဆူညံညံ ေရကစားသံမွာ အက်ယ္ဆံုးျဖစ္ေနၿပီး ကိုေအာင္ႀကီးကလည္း သူ႔သားေတြနဲ႔အတူ တဟားဟား ေပ်ာ္ျမဴးေနသည္ကို မ႑ပ္နား မေရာက္ေသးေသာက်ေနာ္ပင္ အေ၀းမွအတိုင္းသား ၾကားေနရ၏။ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္ခ်စ္ေသာသူမသည္လည္း ေရဖလားေလးကိုင္လို႔ က်ေနာ့္အား ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေစာင့္ႀကိဳ ေနေလေတာ့သည္။ ေၾသာ္.. သူမပါးကြက္ေလးေတြ ေရေတာင္ မစိုေသးပါလား…။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ..
မိုးေမာင္
နဖူးကအမာရြတ္ကို စမ္းမိတိုင္း မေဟာ္သဓါကို သတိတရနဲ႔ အခဲမေၾကျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ေကးဝဋ္ပုဏၰားရဲ႕ အမုန္း။ အင္ၾကင္းပန္းေတြေဝတိုင္း မင္းဆႏၵန္ကို တသသနဲ႔ကလဲ့စားေျခဖို႔ ႀကံစည္ေနတတ္တဲ့ စူဠသုဘဒၵြါရဲ႕ အၿငိဳး။ သူတို႔ေတြထက္ရက္စက္တဲ့ သူမရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြက အနိုင္လိုစိတ္သက္သက္ေၾကာင့္လား။ မွားခဲ့သလား၊ မွန္ခဲ့သလား တိတိက်က် မေဝခြဲတတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေပၚ ရိုးသားခဲ့ပါတယ္။
